Ali Salami

Rumi: Ghazal 1317 [Weeping Eye]

Behold, the mock sovereign strides with pomp and steed,

Laden and ponderous, in his gilded garment indeed.

He spurns death and asks: “Whence comes destiny?”

Death answers from all sides: “Behold, here I be.”

Death says: “O fool, where is thy power and sheen,

Thy wealth, thy pride, thy anger, thy scorn so keen?

Where is thy love, thy cheerfulness, thy lavish show?

Now thou hast only a brick for pillow and the cold earth below.

Abandon feast and slumber! Strive for a faith pure,

To reign as king forever beyond the rites that endure.

Waste not this fleeting life, nor this sustenance demean,

O thou who hast cast thy pearl into the mire unseen.

In the mud, we are caught for but a coin, O soul so deep,

Free thyself, plunge into the sea, O self that watch doth keep.

When the divine comes into view, serve with valor,

In facing woe and misfortune, let not thy brow shake with terror.

This jest belongs to thee, O body, and I too the king be found,

How long shall we converse of ‘here’ and ‘the distant ground’?

Shams of Tabriz, thou art the water of life, the living stream,

Where does this water flow from, if not from eyes that gleam?


آن میر دروغین بین با اسپک و با زینک

شنگینک و منگینک سربسته به زرینک

چون منکر مرگست او گوید که اجل کو کو

مرگ آیدش از شش سو گوید که منم اینک

گوید اجلش کای خر کو آن همه کر و فر

وان سبلت و آن بینی وان کبرک و آن کینک

کو شاهد و کو شادی مفرش به کیان دادی

خشتست تو را بالین خاکست نهالینک

ترک خور و خفتن گو رو دین حقیقی جو

تا میر ابد باشی بی‌رسمک و آیینک

بی‌جان مکن این جان را سرگین مکن این نان را

ای آنک فکندی تو دُر در تک سرگینک

ما بسته سرگین دان از بهر دُریم ای جان

بشکسته شو و در جو ای سرکش خودبینک

چون مرد خدابینی مردی کن و خدمت کن

چون رنج و بلا بینی در رخ مفکن چینک

این هجو منست ای تن وان میر منم هم من

تا چند سخن گفتن از سینک و از شینک

شمس الحق تبریزی خود آب حیاتی تو

وان آب کجا یابد جز دیده نمگینک

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *