Ali Salami

Hafiz: Ghazal 10 [A Verse of Beauty]

Last eve, our spiritual Pir did voyage from sacred mosque to worldly tavern. Brethren, what course now shall we chart? What action shall we take?

We, the acolytes, find our Pir straying to the tavern; how then shall we turn our gaze towards the sacred direction in prayer?

Let us then claim sanctuary amidst the cloister’s ruins, declare it our haven; such has been our fate from the beginning!

If intellect could grasp the ecstasy of a soul entwined in your locks, every mind would yearn for bondage in our fetters, to be touched by frenzy.

Thy visage, a font of loveliness, did unveil unto us a scripture of charm. Hence, in our reading, each syllable sings of beauty, of elegance.

Might the impassioned sighs we uttered through the dark, the insatiable blaze within us, stir thine own for but a single eve?

Hafiz, hold thy peace. The arrow of our sighs could rend the very skies. Guard thy essence! Heed the flight of our arrows!



دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون

روی سوی خانهٔ خَمّار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

کاین‌چنین رفته‌ است در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی

آه آتشناک و سوز سینهٔ شبگیر ما

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *